Verslag 2 weken Antalya

Satelietfoto Jantalyasporcomplex   Groepsfoto Jantalyaspor

 Na alle verhalen die ik heb gehoord over ons nieuwe veld ben ik toch wel heel erg nieuwsgierig geworden. Hoe ziet het er uit en wat gaat er verder nog gebeuren. Eindelijk is het dan 19 december en ga ik weer terug om onze kids te bezoeken. Er zit nogal veel in de planning, met een team naar Istanbul, samen oud en nieuw vieren en op oudejaarsdag nog een toernooi. Ik heb er zin in en op zaterdag vertrek ik dan richting vliegveld waar ik samen met Sahin naar Turkije vertrek. Daar aangekomen is er een wedstrijd in volle gang maar we zijn moe en willen graag meteen door. Zondags gaan we wel mee naar de wedstrijd en hoewel we al veel over 1 pupil hadden gehoord, stond ik met verbazing te kijken naar 1 van de jongens. Ik wist niet wie het was, hij was nieuw, maar had bij de eerste minuut dat ik hem zag spelen meteen iets van, dat wordt een grote. Ik heb nog nooit een kind van 9 zo zien voetballen als dit kleine kereltje. Gewoon een lust om naar te kijken. Al snel kwam ik erachter dat zijn naam Cenk was en dat dat de jongen was waar ik al zoveel over had gehoord.

Onze prof in de dop

 s'Maandags was er gewoon training maar omdat ik voor de inwendige mens zorg als ik daar ben en denk me beter nuttig te kunnen maken in huis en keuken, is Sahin met Jan meegegaan. Zoals gewoonlijk komen er een stel jongens naar Jan's huis want dat scheelt veel tijd, de meesten wonen toch in de buitenwijken (krottenwijken) en met de bus die wij dan weer voor ze betalen komen ze dan naar het centrum.

Bij Jan thuis wachten op vertrek

 
Met een heel stel naar de wedstrijd van Antalyaspor

Op woensdag zijn we na een wedstrijd met de jongens naar Antalaspor geweest. De jongens hebben genoten en wij drieen ook. Ook dat zijn de dingen die we met de kids doen en waarvoor wij uiteraard voor de kosten opdraaien.
Ook hadden ze die dag zelf een wedstrijd gespeeld waarvan een paar mooie actiefoto's zijn gemaakt en ja natuurlijk daarna naar Mc Donalds. Dat moet natuurlijk wel beloond worden als je een wedstrijd wint. En dan is het training en nog eens training, wedstrijden maar daar tussendoor toch ook heel veel leuke dingen zoals u verderop in het verslag kunt lezen en zien op bijgevoegde foto's.

     
 Uitleg voor de wedstrijd

  
                        
                        Jantalyaspor in actie

   
En dan hier de harde kern van Jantalyaspor

     
   
En dan natuurlijk na een gewonnen wedstrijd naar de MC Donalds

Eindelijk komt dan ook de tijd dat ik mee kan om ons nieuwe veld te bekijken en hoewel ik al heel trots was bij alleen het zien van de foto's is er nog veel meer gebeurd. Er word een heel nieuw stuk bijgebouwd voor vergaderingen en ook zit in de planning van het stukje ruimte dat nog over is, een kantine te maken. Het geheel ziet er dan ook fraai uit.
Wij hoeven u dan ook niet te vertellen dat we supertrots zijn op wat we hier al hebben bereikt. Van 8 kinderen in febrari 2007 naar zo'n 100 in februari 2010. Hoewel we veel plezier hebben beleefd al die jaren en we iedereen dankbaar zijn voor hun medewerking is het toch heel wat waard je eigen vaste stek te hebben waar de kinderen kunnen samen komen en we niet meer hoeven te piekeren waar we nu weer een veld kunnen lenen.

 
 
 
 
Onze kleedkamers en vergaderruimte van begin tot eind

 Met verbazing heb ik zelf gekeken wat er van geworden is.
Helaas kost ook dit handenvol geld willen we het zo hebben zoals wij dat willen. Zelfs voor de kleuren verf, die anders wit zou zijn geweest moesten we extra betalen. Dan krijgen we de inrichting nog. Er is veel voor nodig. In de kleedkamers hangen douchegordijnen die eigenlijk vervangen moeten worden door glazen wanden, de rest van de kleedruimtes moet worden opgeknapt, de vergader cq theorieruimte heeft meubels nodig en het liefst met beamer en whiteboards. Kortom er is gewoon heel veel werk nog te verzetten eer alles ook daadwerkelijk klaar is.
Wij willen natuurlijk hierbij de Turkse voetbalfederatie, de autoriteiten en de sponsors niet vergeten wat zij voor ons hebben gedaan. Hierbij wil ik toch graag heel speciaal mijn vriend en sponsor van Jantalyaspor heel graag even in het zonnetje zetten. Metin Bulut je hebt je hart getoond door je zo in te zetten voor Jantalyaspor, wij weten Jan,Sahin en ik dat je dat zal blijven doen, maar ook jij kan het niet alleen. Zoa;s in voorgaande beschreven is er nog veel geld nodig om onze plek tot een ware thuisbasis te maken voor onze jongens, een plekje om te schuilen zeg maar, waar ze warmte en saamhorigheid ontvangen en het clubgevoel verstevigd kan worden. U kunt ons daarbij helpen door een kind te adopteren, zie hiervoor ons adoptieplan. Ik ben in ieder geval diep geraakt door wat ik hier van niets naar iets heb zien worden en ik hoop dat u dit dit leest net zo geraakt wordt als ik. Ik kan u verzekeren dat een steentje bijdragen aan minderbedeelde kinderen meer vreugde brengt dan het grootste kado dat u ooit heeft gekregen.

Istanbul
Maandagmorgen stap ik om half vijf uit bed, ben vrolijk want ik ga naar Istanbul , een stad die me al jaren trekt en waar ik nooit ben geweest en mijn grootste wens is er naar toe te gaan. Echter is niet alleen de stad die me trekt, maar ook Ercan woont er en die gaan we dus ook ontmoeten.  Mijn tas had ik al ingepakt en zo rond de klok van kwart over 6 trekken we richting vliegveld. Onderweg zeg ik hem dat ik nog nooit zo blij ben geweest naar het vliegveld te gaan waarop hij even een big smile tevoorschijn tovert. Heerlijk binnen een uur staan we in Istanbul en staat Ercan met zijn witte muts al op ons te wachten. Wat waren we allebei blij elkaar terug te zien en daarbij ook Jan niet vergetend. Als ik ooit blijdschap in de ogen van iemand heb gezien dan was het wel in de ogen van die jongen. We reizen verder met de trein en moeten nog een klein stukje lopen voor we bij zijn huis zijn. Op aanwijzen van Ercan loop ik een stijl aflopend pad in dat glad is van het gestrooide grint. Ik wil rechtdoor lopen maar Ercan verteld me dat ik toch echt rechtsaf moet en dat dat het huis is waar hij woont. De eerste aanblik bezorgd me al de schrik van mijn leven maar goed niks laten merken. We trekken onze schoenen uit en gaan naar binnen waar we eerst in een piepklein keukentje komen dat je niet eens een keuken kan noemen, weer schrik ik en draait mijn maag andersom en weer laat ik niets blijken. Ik stel me voor en Ercan's moeder begroet me net of ik er al jaren kom, wat een hartverwarmend mens. Ze dirigeert ons meteen door naar de woonkamer en hoewel ik dacht toch echt alles te hebben gezien krijg ik de zoveelste schrik. Het plafond is afgeplakt met karton en vastgemaakt met doorzichtig plakband. In de kamer staat meteen naast de deur een potkachel en er bijna tegenaan een ding dat op een tafel of een kast moet lijken. Hier weer tegenaan geplakt staat de bank en dan volgt er weer iets van een bureau met daaraan vastgeplakt een stapelbed. Onder het raam, waarvan de kieren ook zijn afgeplakt met plakband, zeker tegen het tochten staat weer een bank en daarnaast de tv. Vergis je niet, die kamer was niet groter dan 3x4 meter waarin geleefd gekookt en geslapen werd.
Ercan's moeder maakt voor ons een heerlijk ontbijt en dekt de tafel met kranten die voor ons neer geschoven wordt omdat we dan makkelijker kunnen eten. Onderwijl vraagt ze of ik dat wel eens had gezien dat ze eten maakte op de kachel. Ik antwoordde dat mijn moeder dat vroeger ook deed en dat zij de rijst kookte op de kachel en dat ik het niet zo gek vond. Dit zei ik ook meer om haar niet in verlegenheid te brengen al was mijn antwoord eerlijk. Jan begint alvast maar ik ben zo onder de indruk van alles dat ik even het eten vergeet. Ik begin toch maar en na het opruimen pakt Ercan zijn gitaar en begint te spelen. Het ontroerd me die jongen zo te zien. s' Middags gaan we Istanbul verkennen, Jan is er wel behoorlijk bekend maar ik ben nieuwsgierig wat ik er zie. Het is heerlijk om zo ook met Ercan op te trekken. We hebben de grootste lol met elkaar en hij is zo gelukkig dat we er zijn. Tegen de avond stappen we weer in de trein die ons richting Ercan's voetbalschool rijdt. Zoals u weet speelt hij bij Galatasaray en volgt daar voetballessen. Het is een bar koude avond en hoewel we Ercan graag willen zien trainen blijven we toch maar binnen. We hebben een goed gesprek met de eigenaar en we denken dan ook dat hij veel voor ons kan doen. s'Avonds zijn we rond de klok van half 12 weer bij Ercan thuis en daar wacht ons weer een heerlijke maaltijd en maken we kennis met de rest van zijn familie. Weer treft het me hoeveel warmte er in dit huis heerst en hoe ze weten te delen van het weinige dat ze hebben. Ik weet bijna wel zeker dat ze er voor gespaard moeten hebben om ons deze maaltijden voor te kunnen zetten maar zeg niks. Dan rond een uur of 2 is het tijd om ons bed op te zoeken en weer sta ik met verbazing te kijken dat het zo makkelijk is om met zijn vieren in een piepklein kamertje te moeten slapen. Alles kan hier blijkbaar en ik kijk niet alleen met verbazing maar ook met schaamte naar het kamertje waar iedereen zijn plekje zoekt om de nacht door te komen. s' Morgens ben ik al vroeg wakker en wordt ik voorzien van sloten thee. Hoewel mijn Turks niet bepaald goed is begrijpen Ercan's moeder en ik elkaar volkomen en verteld ze over hoe moeilijk het leven daar is en de zorgen die ze heeft om haar gezin draaiende te houden. Weer treft het me hoe blijmoedig die vrouw haar lot weet te dragen en haar gezin weet te ondersteunen. Tegen half 12 stappen we op, we nemen afscheid en gaan die middag nog met Ercan de stad in. Er is nog veel dat ik niet heb gezien. Ercan is nog even blij als gisteren maar als ook voor ons de tijd nadert dat we moeten gaan, wordt hij toch stiller. Voor we richting vliegveld vertrekken gaan we nog even langs de MC Donalds en eten daar wat. Er is nog tijd over dus besluiten we ergens anders nog even een bak koffie te nemen en gaan dan richting vliegveld. We moeten afscheid nemen maar het valt ons alle drie zwaar. De blijdschap die ik gisteren nog zag bij deze jongen is weg, zijn ogen staan  verdrietig en ik weet dat ik hem waarschijnlijk de eerste tijd niet terug zal zien. Maar ooit en daar ben ik van overtuigd zullen we hem terug zien als die speelt in het nationale team van Turkije. En 1 ding is zeker, deze tijd bij Ercan thuis zal ik nooit meer vergeten. Tegen half 11 die avond zijn we weer thuis, doodmoe maar blij dat we zoveel voor deze jongen hebben kunnen en mogen doen.

   
 Bij Ercan thuis
  
 Samen ontbijten        
 
Ercan speelt en zingt voor ons                     

 
Een stralende Ercan samen met zijn broertje en mij
     
De eerste middag samen
 
Met zijn vieren in een piepklein kamertje slapen

Na de drukke maar fijne dagen in Istanbul doen we op woensdag alvast de boodschappen voor oudejaarsdag. Op oudejaarsdag hebben we een onderling toernooi georganiseerd, als afsluiting van het jaar. Na de nodige voorbereiding voor oudejaarsavond, er komen zo'n 10 jongens met ons oud en nieuw vieren gaan we dan op weg naar ons voetbalveld. De bus wordt weer eens stevig volgepakt met kinderen en zo af en toe denk ik weleens van hoe lang die bus het nog zal houden. De bus van Jan is nodig aan vervanging toe en we zijn al een hele tijd op zoek naar een sponsor of sponsoren die voor Jan en daarbij ook onze kinderen een andere bus wil sponsoren. Onderweg zingen de jongens hun hoogste lied en is er een gezellige drukte in de bus. Op het veld gaan we eerst nog even trainen om vervolgens de groten en de kleinen in groepen te verdelen zodat ze onderling tegen elkaar kunnen spelen. Dan komt ook Metin nog even langs met een aantal mensen van de krant, na wat over en weer gepraat en een kijkje op het voetbalveld, ik weet niet waar ze het over hebben gehad, in ieder geval onze accommodatie en wat er nog nodig is, vertrekken ook die weer. Inmiddels zijn de wedstrijdjes in volle gang en de tijd vliegt om. Sahin blijft bij de kleintjes als Jan en ik nog even drinken en koekjes gaan halen voor na het toernooi. Als we terug komen leggen we de wedstrijden stil. We moeten nog veel kinderen afzetten en er moet nog veel gedaan worden voor de avond.
 
  
Een blik op het toernooi
 
Een kijkje op het veld en in het nieuwe zaaltje door de pers
Metin wijst trots naar het veld en is blij
dit allemaal voor ons te kunnen doen
 
Na het toernooi is er voor iedereen drinken en koekjes

Na even rustig koffie te hebben gedronken beginnen Sahin en ik maar vast de spullen klaar te maken voor die avond. Sahin gaat een Turks gerecht maken en met de Hollandse hapjes en oliebollen wordt het wel een multiculturele avond. We hebben het er maar druk mee, maar gelukkig kunnen we goed samenwerken. De tafels en stoelen had Jan smiddags al klaar gezet en dus is het nu alleen nog opdienen en wachten tot iedereen er is. Langzaamaan komen ze binnen maar zo langzaam ze binnendruppelen zo uitgelaten is de stemming. De sfeer zit er al goed in dus dat beloofd wat. Nadat we gegeten hebben houdt Jan nog even een toespraak voor de jongens en zet er een paar in het zonnetje die hun sporen de afgelopen wedstrijden wel hebben verdiend.  We zingen en dansen wat af en het is meteen al erg gezellig.Daarna spelen we bingo en Ismail die toch maar elke keer de kaart vol heeft gaat met de prijzen ervandoor. Niet iedereen vindt het leuk maar goed daarvoor speel je een spel nietwaar? Ondertussen zorg ik voor de inwendige mens, verzorg de chips en nootjes en bak de bitterballen, de snoeperijen vinden gretig de monden, waar ze het laten is me een raadsel en dan wijst de klok 5 voor 12. Het is bijna 2010 en we wachten dan ook allemaal die laatste 5 minuten af. Eindelijk is het dan 12 uur en dan begint het handen schudden. We gaan nog even met de jongens naar buiten en als wij naar binnen gaan gaat Sahin nog even op pad met een paar andere jongens. 4 Blijven er bij ons slapen en er gaan er een stel mee naar het Pension tegenover. De dag is voorbij en het nieuwe jaar begonnen.
 
De multiculturele tafel met het beroemde Turkse gerecht van Sahin
 
De stemming zit er goed in
 
Na een drukke dag zijn we wel heel erg moe

De volgende dag maken we ons op om naar een skioord in de bergen te gaan. Het weer ziet er niet zo best uit maar wij gaan de bergen in en hopen dat er sneeuw ligt. Jan hoopt echter niet dat het onderweg gaat sneeuwen want hij is bang dat het zijn bus niet houdt en besluit mocht het zo zijn niet verder te gaan en zich door de andere bus te laten halen. We vinden allebei dat we daarin geen risico mogen lopen. Na de nodige koffie en het inpakken van eten en drinken en daarbij niet te vergeten zo 10 a 15 kinderen gaan we op weg naar ons voetbalveld waar ook de andere kinderen naar toe komen. Er gaan er veel meer mee dan verwacht maar we denken maar zo hoe meer zielen hoe meer vreugd. Hadden we op 18 kinderen gerekend, komen we aan het eind van het tellen op 29 en Jan moet dus zijn eigen bus wel meenemen. We pakken wat eten en drinken over in de grote bus en wij nemen de kleintjes voor onze rekening. Sahin gaat bij de groteren in de bus. Hoe verder we de bergen in komen hoe meer we twijfelen of er wel sneeuw ligt. We zijn al een aardig eind boven maar we hebben nog geen sneeuw gezien. Eenmaal boven worden onze vermoedens bevestigd, alles wat er ligt maar geen sneeuw. Wel waait het er verschrikkelijk hard en de kleintjes hebben soms moeite om zich staande te houden. Sahin gaat met een stel jongens de berg op terwijl Jan een ik voor het eten gaan zorgen. Als ze eenmaal weer terug zijn beginnen we met het delen van het eten en de soep. Uit een geintje zeg ik dat het wel een gaarkeuken lijkt met al die kids op een rij, maar eindelijk is iedereen dan toch voorzien van eten drinken en soep. Sahin ontpopt zich als een heuse zwerver en geeft een cursus hoe overleef ik in de natuur. Hij gaat op zoek naar eten en vind van alles, komkommer, pakken drinken, stukken brood en paprika. Hij houdt zijn gezicht strak in de plooi maar wij kunnen ons lachen niet laten. De kleintjes krijgen het koud en zo langzamerhand na nog wat drinken zorgen we ervoor dat de bussen weer vol zitten en wij weer huiswaarts keren. Het was een geslaagde dag dat zeker en ook zeker voor herhaling vatbaar. De leuke dagen voor de kinderen zitten er weer op en ook Sahin en ik kijken terug op een mooie maar ook drukke periode. We komen allebei tot de conclusie dat dit is wat we willen. Kinderen weer laten lachen, voor ze zorgen en ze plezier geven in de dagelijkse dingen van het leven.
 
De grote en de kleine bus, de stemming is goed
 
Sahin met de jongens naar het gedeelte met het kleine beetje sneeuw
 
Tijd om te eten, eindelijk ...................
 
Nog even spelen en handjes van de kleine warmen
en dan moe en voldaan naar huis

Willen we dit echter blijven doen, dan zijn we van u afhankelijk. Ook u kunt ons en de kinderen helpen door een of meerdere kinderen te adopteren zodat en Jantalyaspor en onze kinderen nog lang plezier kunnen en mogen hebben. Als wij zien naar de foto;s van Ercan in Istanbul, die nu bij Galatasaray speelt en in het betaalde voetbal terecht komt om over een paar jaar voor zijn ouders een beter onderkomen te kunnen vinden, dan zijn we blij dat we het zover mogen laten komen.
 
 
                   Mond Pension Kale Ici/Antalya
 
                                 U2-Events Hoogvliet
Bovenstaande sponsors en met hen nog vele anderen gingen u
voor, helpt u hen of blijft u achter?
Steun ons alstublieft, adopteer een kind, uw geld komt goed terecht (zie voor adoptie kinderen het kopje adoptieplan)
Wij laten kinderen weer lachen...................U toch ook?
 

Eindelijk is het dan zover, we hebben ons eigen voetbalveld

Zoals de meesten die deze site bezoeken wel weten, zijn we al heel lang bezig met een eigen voetbalveld, nu is het dan eindelijk zover, de gemeente Antalya heeft ons ons eigen voetbalveld toegezegd. Na ruim anderhalf jaar rondzwerven van de ene naar de andere plek om te trainen hebben we nu zelf dus een "eigen" veld. We hebben dit veld wellis waar in bruikleen maar we hebben wel een vaste plek en dat komt onze jongens alleen maar ten goede. Ook wij van de stichting en Jantalyaspor hebben wel onze bijdrage moeten leveren voor het nieuwe hekwerk en het egaliseren van het veld maar de rest wordt gesponsord door iemand van de voetbalfederatie. We krijgen zelfs kleedkamers waar we dus zo snel niet op hadden gerekend maar waar we super blij mee zijn. Inmiddels zijn ze druk bezig met ons veld en al kost het de nodige tijd, we hebben straks in ieder geval een veld waar we u tegen mogen zeggen. Mede dankzij onze adoptie mensen hebben wij dit samen met de gemeente Antalya mogen realiseren en we willen dan ook iedereen heel hartelijk danken. Wij willen zeer zeker Metin Bulut voorzitter van de amateur voetbalfederatie niet vergeten. Hij heeft werkelijk alles uit de kast getrokken om dit voor ons te kunnen bewerkstelligen. Door hem liepen de contacten bij de gemeente vrij soepel en heeft hij ook het grootste deel  van onze droom gesponsord. Mede dankzij hem heeft Jantalyaspor nu een naam in de voetbalwereld van Antalya.

Natuurlijk zijn er altijd nog adoptie ouders nodig, wij verzorgen niet alleen dit maar ook de kleding en schoenen en dergelijke en het adopteren van een kind komt zoals u weet ten goede aan de hele club. Hieronder volgen enkele foto's van de werkzaamheden van ons voetbalveld.

                        
Het egaliseren van het veld dat aan het eind van het seizoen
 ingezaaid zal worden

                               
 Het plaatsen van het hekwerk is in volle gang evenals het schilderen van de doelpalen

  
Zoals u hier kunt zien is de kleedruimte er ook maar kan wel een
opknapbeurt gebruiken, er ontbreken hier ook nog whiteboards voor de theorielessen
die onze trainers graag willen geven.

Sahin Unal

Wij zijn blij u te kunnen mededelen dat we een nieuw bestuurslid mogen begroeten, namelijk Sahin Unal. Hij zal de functie secretaris/penningmeester overnemen van dhr Vos. Na een week onze kids van Jantaltaspor te hebben getraind en met ze doorgebracht te hebben hoefde hij geen moment te twijfelen om zich bij de stichting aan te sluiten. Binnenkort kunt u meer over Sahin te weten komen dus hou de site even in de gaten. Inmiddels verblijft hij nog in Antalya maar zodra hij terug is zal hij zich op onze site komen voorstellen en verslag doen van zijn reis naar Turkije en het kennismaken met onze stichting.

Met uw Turkse lira's nieuw of oud kan u een kind een beetje helpen hun droom waar te maken. Helpt u mee?

     Zoals u al hebt kunnen lezen op onze home pagina zijn we een nieuwe actie begonnen.

Dit naar aanleiding van een heel lieve kaart met daarin wat Turkse lira's
Deze mevrouw was ooit een keer in Turkije geweest en toevallig op onze site en zo kwam ze op het idee ons dit geld te sturen. Wij echter kwamen dan ook op het idee van deze actie. Wij willen deze mevrouw ook heel hartelijk danken voor haar bijdrage in deze.

Wij hebben nu het plan opgevat om Turks geld in te zamelen voor onze voetbalclub Jantalyaspor. Heel veel mensen gaan maar 1 keer naar Turkije en hebben dan Turks geld over en weten niet wat ze er mee moeten doen. Voor inwisselen is het vaak te weinig en voor wegdoen is het net weer iets te veel. Voor ons echter is niets te weinig al is het maar 1 lira, namelijk alle beetjes maken 1 grote. Het gaat hier om het nieuwe Turkse geld maar ook het oude niet bruikbare geld kunnen wij goed gebruiken. Wij kunnen namelijk wel de oude lira's inwisselen voor het nieuwe. Wat zou het fijn zijn als we op deze manier een extra sponsor kunnen vinden die vele kleine sponsors vertegenwoordigt namelijk U.

Heeft u buren, vrienden of kennissen die ooit eens in Turkije waren, vraag hun dan eens of ze nog lira's overhebben. Ook als u zelf niet kan helpen kunt u misschien toch iets doen, bijvoorbeeld op de sportclub van uzelf of uw kinderen, scholen winkels en of reisbureaus in de buurt.

Volgt u het voorbeeld van die heel lieve mevrouw die tot dit besluit kwam?                                           

U kunt ons helpen door uw lira's naar het volgende adres te sturen:

Herma Dogger
Bijvank 14
7681 ZC Vroomshoop

Wij zouden u er zeer erkentelijk voor zijn en willen u alvast bedanken voor uw bijdrage, ook namens de kinderen van Jantalyaspor

Groet: Jan Dubbeldam en Herma Dogger

 Adoptieplan Jantalyaspor

 Zoals u wellicht wel weet heeft onze Stichting Double Fox een eigen voetbalclub “Jantalya Spor”, welke is opgericht voor kinderen in de, minderbedeelde en vaak zeer armoedige, buitenwijken van Antalya.

 De doelstelling van deze, bij de Turkse voetbalbond, officieel ingeschreven voetbalclub is om kansarme jongens op te leiden tot, het liefst,  professionele voetballers waarmee zij later in hun eigen voorzieningen kunnen voorzien en uiteraard hun familie uit de vaak onvoorstelbare woonsituatie kunnen “bevrijden”. Een groot voorbeeld is natuurlijk het Braziliaanse voetbal: “welke international is er niet opgegroeid een krottenwijk”.
Omdat de jongens uiteraard geen contributie kunnen betalen is de club  afhankelijk van sponsors om de kosten van veldhuur, trainers, service naar en van de trainingen en wedstrijden, tenues, voetbalschoenen, etc., etc., te kunnen dekken.

 Double Fox Stichting heeft bij het oprichten van de club en bij de eerste kosten een steentje bijgedragen. Echter Double Fox wil niet alleen stil blijven staan bij dit project maar wil ook andere projecten bekostigen. Jantalya Spor moet een opzichzelf staand project worden.

 Nu is bij ons het idee opgekomen van een ADOPTIE PLAN, voor 125 Euro per jaar voor particulieren en 250 Euro per jaar voor bedrijven kunt u een speler adopteren. Uw naam wordt aan deze speler gekoppeld en zal worden vermeld op de site van Double Fox Stichting, voor bedrijven wordt tevens gratis uw logo eventueel met een link naar uw bedrijf geplaatst. Zal het niet geweldig zijn om een speler welke u geadopteerd heb over een aantal jaren in het nationale team te kunnen volgen. U helpt niet alleen uw eigen adoptie speler maar u steunt de de gehele club. U ontvangt tevens regelmatig foto’s van de spelers en u wordt op de hoogte gehouden van de ontwikkelingen van hem en zijn team. Uw adoptiespeler kunt u zelf kiezen uit de geboortejaren tussen 1993 en 2000, geef uw voorkeur op en wij zullen u de gegevens en foto’s van deze speler toezenden.
Ook in Antalya zijn we druk bezig om “rustende leden” voor onze club te werven, welke maandelijks c.q. jaarlijks een bijdrage voldoen.

 Wij hopen dat onze actie tot een geslaagd project kunnen leiden zodat we de jongens nog meer kans kunnen geven tot een beter bestaan.

 Wij zien graag uw reactie en donering tegemoet.

Jan Dubbeldam en Herma Dogger

 Reactie kunt u sturen naar:   

Jantalyaspor@hotmail.com

 Voor foto’s etc. kunt u kijken op onze “clubsite”:

Voor foto's van de al geadopteerde kinderen klik hier
 

www.jantalyaspor.com

=================================================================================================================

Turkse krant plaatst artikel over DFS en Jantalyaspor (20 maart 2009)

De Turkse krant heeft een artikel in de krant geplaatst over het wel en wee van Jantalyaspor en Double Fox Stichting. Zondag 15 maart was de fotograaf van deze krant aanwezig om de nodige foto's te maken. Maandag was er een interview met Jan Dubbeldam waarin hij heeft verteld over ons werk en het ontstaan van Jantalyaspor. Zoals jullie inmiddels bekend is dit een onderdeel van onze stichting.
Wij zijn uitermate trots op onze voetbalclub en dat we in een jaar tijd zoveel met ze hebben mogen bereiken. Van 8 kinderen in februari 2008 naar meer dan 60 kinderen in maart 2009. Het spelen in de competitie en de bekerwedstrijden doen onze jongens in Antalya goed. De jongens uit onze wijk tellen weer mee in de maatschappij, leren weer andere kinderen kennen en komen zo even uit de sleur van alledag. Bovendien is het uiteraard heel prettig te weten dat ze uitzien naar de trainingen en wedstrijden. Voor sommige een waar uitje, waar ze ook ten vollen van genieten. Zelf (Herma) heb een aantal wedstrijden meegemaakt, maar of ze nu winnen of verliezen, het maakt voor hen niet uit. De gezelligheid en goede band blijft onderling toch wel bestaan. Vooral in de bus is het soms een herrie van belang en merk je dat ze gelukkig zijn in datgene wat wij voor ze doen. Wij zijn echter ook heel erg blij dat we ook vanuit de Turkse autoriteiten alle medewerking krijgen en dat we mogen weten dat we en in Nederland en in Turkije alsmaar meer bekendheid krijgen.
 

Themadag Nederlandse school in Antalya (7 maart 2009)

Zoals u in de berichtenbalk heeft kunnen lezen heeft een Nederlandse school in Antalya afgelopen zaterdag een themadag gehouden. Het thema was Tot in de Pruikentijd.
Die dag werd er gezongen, gedanst, gegeten en werd er een heuse pruikenmodeshow gehouden. De opbrengst van deze dag was geheel voor onze jongens van Jantalyaspor. Helaas kon ik er niet zelf bij zijn en van wat ik er van heb meegekregen van Jan Dubbeldam schijnt het een heel erg leuke en gezellige dag te zijn geweest. Deze dag werd afgesloten met ons gedicht, waarbij je volgens Jan een speld kon horen vallen en het doodstil was, zelfs de kinderen waren stil. Een ontroerend moment dat zeker. Het is een klein stukje van wat ik hier schrijf maar hoop dat u eerst voldoende aan deze informatie heeft. Deze dag heeft het mooie bedrag van 700 YTL(turkse lira) opgebracht wat neerkomt op zo'n E 350.=. Wij willen hen die zich deze dag hebben ingezet voor ons dan ook heel hartelijk danken voor hun bijdrage. Uw geld zal goed besteed worden.

 
Onze kinderen vermaken zich opperbest en kunnen het zo te zien prima vinden met de kinderen van de school

Hieronder volgt nog een reactie van 1 van de leerkrachten van de school in Antalya.

Hallo Herma en jan,

Graag zou ik willen corrigeren dat 07 maart 2009
de locatie voor Nederlandse taal en cultuur, stichting Lale,zich heeft ingezet voor jantalyasport. Dit is geen Nederlandse vereniging maar een lokatie waar onderwijs in het Nederlands wordt gegeven aan alle kinderen met een Nederlands of Belgisch paspoort.
Onze school valt onder de stichting NOB
( Nederlands onderwijs in het buitenland)
www.stichtingnob.nl
In Antalya hebben we maar één school. Andere scholen zijn er in Bodrum, Istanbul,Marmaris,Kuşadası en Ankara.
We onderwijzen alle kinderen van 4-15 jaar.
We hebben met veel plezier meegewerkt aan jullie project en wensen jullie veel succes bij de volgende activiteiten.
Berry Vos
leerkracht .


 

Jaaroverzicht (Januari 2009)

Voorwoord:
In de eerste plaats willen wij iedereen een goed en gezond 2009 toewensen. Wij van de stichting gaan ervoor en wij hopen u ook. Hierbij ontvangt u ook ons jaarverslag van de stichting en we zijn blij dat we u deze nieuwsbrief kunnen aanbieden. Dit betekend dat we ook afgelopen jaar weer veel hebben kunnen en mogen doen en dat we vooral terug mogen kijken op een goed jaar, echter zonder uw hulp was dit niet gelukt.

Januari 2008
Januari is de maand waarin we onze plannen voor het komende jaar kunnen smeden. Zo hebben we een loterij, een informatieavond en een Kids for Kids day gepland. We hebben een schooltje bezocht dat al geruime tijd zit te springen om een extra klaslokaal. We komen overeen dat we hiervoor de loterij gaan organiseren. Vergunningen moeten worden aangevraagd en dat neemt meer tijd in beslag dan u zou vermoeden. Verder was het een rustige maand.

Februari 2008
De eerste onverwachte activiteit kwam al snel via een internet radio station. Zij organiseerden een weekend marathon draaien voor ons klaslokaal. Ons project bestaat op 8 februari precies 4 jaar en de marathon uitzending begint dan ook exact 4 jaar later.  Ook wordt op dezelfde dag Jantalyaspor opgericht. Ook reist ondergetekende zelf weer af naar Turkije om nog eens poolshoogte te nemen op onze school.

Maart 2008
Na de planning een informatie avond gehouden over onze afgeronde projecten en de te starten projecten. Deze avond wordt opgeluisterd door buikdanseres Joyce. Dit is uiteraard een welkome afleiding voor onze gasten en ze genieten dan ook met volle teugen van de voorstelling. Ook begon deze maand onze lotenverkoop waarin we huis aan huis verkochten.

April 2008
Inmiddels gaat de lotenverkoop nog steeds door. Ook worden we benaderd door Oriëntaals Danscentrum uit Hengelo. Ze willen een gesprek over onze projecten. Hier geven wij natuurlijk graag gehoor aan en er wordt overeengekomen dat de opbrengst van hun volgende dansfestival naar onze stichting zal gaan. Ondertussen wordt ons op de vrijmarkt een plek aangeboden. Verder biedt Sheila van de dansschool aan kleding in te zamelen en deze met eigen bus naar Antalya te brengen. Wij zijn hier uiteraard erg blij mee.

Mei 2008
Deze maand eindigt onze lotenverkoop maar helaas hebben we geen tijd genoeg. We besluiten een verlenging aan te vragen en die krijgen we. Inmiddels begint het zoeken naar vrijwilligers en standhouders voor onze rommelmarkt en Kids for Kids Day, en we rennen dan ook van de ene naar de andere markt, kopiëren heel wat af en benaderen alle scholen. Drie groepen zeggen toe op 7 juni te komen dansen, onderwijl lopen we nog steeds met onze loten en bereiden we ons voor op het dansfestival van Sheila.

Juni 2008
Een drukke maand voor de boeg, allereerst op 1 juni het dansfestival van Oriëntaals danscentrum. We bereiden ons voor op dit festival en zijn dan ook al ruim op tijd aanwezig. Sheila en de haren geven een prachtige show weg en ook aan publiek is geen gebrek. Amper bekomen van deze dag, gaan we de week in om onze Kids for Kids Day te organiseren. Iedere vrijwilliger krijgt een brief met het nummer van hun spel erop en enkele kinderen hebben zich aangemeld zo ook de standhouders. De opkomst valt reuze mee voor de eerste keer en het is zeker voor herhaling vatbaar. Op 9 juni hebben we onze trekking van de lotenverkoop en dit wordt ook voor ons spanning alom. De familie Kikkert uit Vroomshoop mogen zich de gelukkige winnaars prijzen van de reis naar Turkije.  

Juli/Augustus 2008
Na alle drukte van de afgelopen maanden zijn we echt aan vakantie toe. We moeten nog een paar dingen regelen voor de kledingactie zoals aktes en verklaringen en dan zijn we klaar voor de grote reis naar Turkije. Tegelijk met ons arriveren  Sheila en Erik met een bus vol kleding. Al met al zo’n 7 behoorlijke zakken vol die we 2 dagen daarna uit gaan delen in onze wijk. Een heerlijk gevoel en voor Erik een hele belevenis. Ook brengt de Familie Kikkert hun vakantie door in Antalya. Verder weinig nieuws omtrent de stichting.

In eerste instantie lijkt september een rustige maand te worden, maar dan beginnen de onderhandelingen over de erkenning van onze voetbalclub. Gelukkig is de Turkse amateurvoetbalbond ons gunstig gezind en zij werken dan ook volledig mee om alle benodigde papieren voor elkaar te krijgen. Jantlayaspor is een feit en wij zijn natuurlijk apetrots. Ondertussen is ook het klaslokaal gerealiseerd en dus zijn we zeer tevreden over de gang van zaken.

Oktober/November 2008
En dan is het zover en reizen we weer af naar Turkije. Hier mogen we der rest van de kleding gaan uitdelen en volgen er vele gesprekken met de voetbalbond. Deze verlopen niet altijd even naar wens maar uiteindelijk krijgen we toch gedaan wat we willen. De onkosten voor vervoer voor de wedstrijden nemen zij een deel voor hun rekening en dat scheelt ons al heel veel geld. We laten ons logo op de nieuwe shirts drukken. Deze zijn gesponsord door Dhr. Malewicz. Hij komt ook nog even naar de wedstrijden kijken van onze C-Junioren en ja we kunnen wel wat support gebruiken en onze kids ook.

December 2008
Voor iedereen deze maand een drukte van belang. Zo ook voor de stichting. Meteen na thuiskomst begin november gaan we weer druk aan de slag voor de kerstmarkt. We plaatsen berichten in kranten, zetten een bericht op de kabelkrant en maken flyers om op te hangen. Diverse internet radiostations schakelen we in om de kerstmarkt onder de aandacht te brengen. Tenten worden geregeld als ook de tafels. We vinden kinderen bereid om in de kerststal te gaan staan en regelen er nog wat stro en beesten bij. Het feest kan wat ons betreft gaan beginnen. De standhouders melden zich aan en nu is onze hoop alleen nog gevestigd op bezoekers. Jan Dubbeldam komt over vanuit Turkije en neemt de rol van Kerstman voor zijn rekening. Dan komen ook de nodige tegenslagen en dat kon niet uitblijven natuurlijk maar we hebben alles prima kunnen oplossen. Rond een uur of 4 in de middag komen de eerste standhouders aan en even daarna ook onze artiesten van die avond die belangeloos meewerken om deze avond tot een succes te maken. Tot onze grote verassing kwamen enkele standhouders op het idee om voor ons met de pet rond te gaan tot ontroering van ons allemaal. Ondanks de kou hebben we er een gezellige boel van kunnen maken en we denken er zeker over om dit volgend jaar weer te doen.

Tot slot
U heeft nu een overzicht ontvangen van een vol jaar Double Fox Stichting. Dit is een greep uit onze werkzaamheden van afgelopen jaar.Uiteraard kunnen we niet alle foto’s plaatsen en niet iedereen persoonlijk bedanken. Bij deze willen we dan ook graag al onze sponsors en vrijwilligers bedanken. De namen van onze sponsors vindt u op onze website. Het is zeker de moeite waard deze eens te bekijken. Een iemand willen wij nog wel even in het zonnetje zetten, n.l. Kalter Computers uit Balkbrug. Zij sponsorden ons een nieuwe pc, Johan Kalter hartelijk dank hiervoor.

www.doublefoxproject.nl UW STEUN BLIJFT VOOR DEZE KINDEREN NOG HARD NODIG!!!

Kerstmarkt (12 december 2008)

De kerstmarkt van 12 december j.l was een succes te noemen. Na een aantal maanden van voorbereidingen, rennen vliegen hollen en weer opstaan is het dan toch gelukt. Onze eerste kerstmarkt was een feit.......... De voorbereiding begon al met het prikken van een datum en standhouders te zoeken. We hebben markten afgelopen, flyers opgehangen, kranten en kabel tv benaderd, advertenties op marktplaats geplaatst en zelf mensen en bedrijven benaderd. De standhouders melden zich gestaag aan en met hier en daar een afmelding en dan weer een aanmelding zaten we toch op het mooie aantal van 20 standhouders. Alles verliep volgens plan, tenten werden geregeld en ook het hout voor de kerststal een extra tafels werd belangeloos gesponsord. Het gaf een goed gevoel zoveel mensen die achter ons stonden. Toen kwam natuurlijk nog het regelen van de kerststal, wie moesten  we er in zetten, maar gelukkig vonden we kinderen van de woensdagmiddagclub bereid om dit te doen.
Echter deze kids moesten ook nog gekleed worden en dus moest ik op een goede zaterdag met de kleding bezig en knipte alle jurken en naaide ze stuk voor stuk in elkaar. Ja en dan  horen er natuurlijk nog beesten in zo'n stal en na wat over en weer gebeld en gemaild kregen we het voor elkaar dat er een ezel en twee geiten werden gesponsord door een paar mensen. Dat was dus ook geregeld. Verder was ook de Kerstman bereid om een bezoekje te brengen en een aantal artiesten hadden hun medewerking toegezegd, dus kon de kersmarkt niet meer stuk. Ondertussen had ik ook het maken van snert voor mijn rekening genomen en keek uit naar de dag dat ook Jan Dubbeldam over zou komen. Eindelijk was het dan zover, op donderdagavond arriveerden de eerste tenten die netjes voor ons werden op gezet en begon 1 van mijn vrijwilligers met het bouwen van de stal. Vrijdagmorgen werd er nog een tent geplaatst en er zou er nog 1 komen dan hadden we voor al onze standhouders in ieder geval onderdak. De eerste tegenvaller kwam al snel, namelijk 1 van onze artiesten was met hartklachten opgenomen in het ziekenhuis en kon die avond niet meewerken. Daar hadden we dus alle begrip voor. Ook kregen we de afmelding van de Kerstman die het toch niet zag zitten en zo zaten we ook zonder Kerstman. Eindelijk dan om een uur of half 2 arriveerde Jan D en samen hebben we met ons gehele team en de vrijwilligers alle tafels en stoelen klaar gezet. Leuk om te vertellen dan Jan Dubbeldam alsnog de rol van Kerstman op zich nam.  De volgende tegenvaller diende zich aan. Onze laatste tent werd niet geplaatst en na wat heen en weer gebel kregen we te horen dat die mensen vergeten waren af te bellen. Weer naar een aantal bekende standhouders gebeld of ze aub zelf nog voor een tent konden zorgen en zo was dit ook weer geregeld. Ondertussen schoot ik Herma dusdanig in de stress. De tijd vloog voorbij en de eerste standhouders dienden zich rond de klok van 4 aan. Door het tekort aan tenten moesten we het hele schema omgooien en de standhouders een andere plek geven die we ze hadden toegewezen. Ondertussen waren we koud verkleumd maar we gingen gewoon door. De stal kon worden afgebouwd en het stro erin, dat was gesponsord door een familie hier in de buurt. Volgende klap kwam, mijn koningen kwamen niet opdagen en ook Maria was
ziek. Wat nu? Dan maar zonder koningen en een andere Maria gezocht. Met een noodgang omkleden want ondertussen waren ook de geiten en de ezel aangekomen. Eindelijk was dan toch alles klaar, standhouders hadden hun plek, kinderen stonden in de stal, de beesten voorzien van eten. Onze artiesten waren van de partij en zongen hun hoogste lied. Toen kwam de volgende verassing, de standhouders hadden nog iets voor ons in petto. Wat bleek, waren ze met de pet rondgegaan voor een extra zakcentje voor de stichting. Ontroering alom natuurlijk. Kortom was het een tijd om nooit te vergeten en we zijn dan ook dankbaar voor alle medewerking die we tijdens de voorbereiding en tijdens de kerstmarkt hebben ondervonden. Foto's vind u op de fotopagina van deze website.

Wij willen  bij deze ook graag alle sponsors bedanken:           

                                             Website www.leenmij.nl                     gratis aan maken pagina's 
                                             Zangeres Joan Landkroon                   zang
                                             Zangeres Geraldien de Lange             zang     
                                             Drive-in Show & Catering: DJ André  tenten, geluidsapparatuur
                                             Cafetaria Kremer Vroomshoop           tenten
                                             Houthandel Doldersum                         het sponsoren van hout en kramen
                                             Familie Hilberink                                    geiten
                                             Familie ten Brinke                                 ezel
                                             Familie Endeman                                   stro

En natuurlijk willen wij ons vaste team van vrijwilligers niet vergeten. Zonder jullie was het dit jaar niet gelukt.

Paul Malewicz sponsort reclame op de voetbalshirten van Jantalyaspor

Tot ons groot genoegen kunnen wij u mededelen dat Jantalyaspor eindelijk de erkenning heeft en dat we nu onze kids spelerspassen kunnen bezorgen waarmee we met onze jongens de competitie kunnen aangaan met andere clubs. De club is wat moeizaam begonnen in februari met 8 kinderen, nu zijn het er 45 en we zijn daar natuurlijk enorm blij om. Ook willen wij bij deze graag de nieuwe sponsor bedanken die het mogelijk maakte de reclame Double Fox Stichting op de shirten te laten drukken. Nogmaals............Paul Malewicz bedankt.

Jan Dubbeldam, Paul Malewicz en Herma Vos voor de hekken waar onze kleintjes straks voor het eerst in hun nieuwe reclameshirts mogen spelen.

Jantalyaspor Februari 2008

    
Het eerste team van Jantalyaspor

Jantalyaspor Oktober 2008

De jongens van onze C-selectie, deze groep is inmiddels uitgegroeid tot 25 a 30 jongens

En hier dan onze B-junioren (2e foto voor aanvang van de wedstrijd)
en ook deze groep blijft groeien en heeft ongeveer hetzelfde aantal als de C-selectie

Meer foto's op onze fotopagina

Uiteraard kunnen wij uw donatie heel hard gebruiken. De kosten voor vervoer naar Alanya, om in de competitie mee te kunnen spelen alleen is al 200 YTL per keer dat neerkomt op zo'n 100 euro. Help ons en onze kinderen hun droom waar te maken.

KINDERDAG GROOT SUCCES!!!!!!!!!!

 De kinderdag werd mede mogelijk gemaakt door:

Stichting Het Flierpark (Jenny, Lucie, Grietje, Rita, Gerrit en Jolanda)
Stichting welzijn Twenterand (drive inn)
Orientaals Danscentrum Hengelo(Sheila en Loretta buikdanseressen)
Sportlook Vroomshoop(Heleen Lamberink)
Dansschool Yadezul(Ezgi, Yasemin even andere naam kwijt sorry!)
Dennis verhuur Vroomshoop.
En natuurlijk niet te vergeten de vrijwilligers van Double Fox Stichting:
Jose, Grietje, Manita, Danielle, Bert, Richard, Jorieke,Ester en Diana.

Verslag kinderdag/rommelmarkt op 7 juni 2008

Ook de kleinsten hadden lol

En dan is het eindelijk zover, na maanden keihard werken, van hollen vliegen rennen
stilstaan en weer doorgaan, was het dan eindelijk zaterdag. Tjonge dacht dat ik alles had gehad,
bleef er voor de vrijdag nog ik weet niet hoeveel liggen. Ik wilde een prijsvraag in mijn stand,
 dus op zoek naar een etalagepop die ik kon verkleden als buikdanseres die ik de naam Emmy had gegeven, in het Turks Emine. Die pop had nogal wat voeten in de aarde want hoewel er een knap koppie op zat
 was ze wel heel erg gehandicapt, ze miste namelijk haar beide armen. Nou ja niet getreurd dat
werken we wel weg dacht ik. Ik moest met die pop nogal een eind de straat over naar
 mijn auto en ja dat gaf nogal wat problemen. Ik kreeg niet anders houvast dan tussen haar
benen en je zag de mensen kijken en denken.
Toen kwam de vrijdag en het springkussen werd me verteld was klein dus laadde je zo de auto in.
Nou forget it niks inladen, dat ding hing half uit de kofferbak en we hebben de auto dan ook stijf tegen de muur geparkeerd, onderwijl de klep de hele nacht open te laten staan. Zaterdagmorgen al voor dag
 en dauw uit bed en de boel klaarzetten. De spelletjes, het ontbijtje voor mijn vrijwilligers en de koffie natuurlijk die zo sterk was dat de glazen bijna in je bril barsten maar niet getreurd al snel kwam er nieuwe koffie. En toen kon de dag beginnen, stralend weer dus dat zat mee. De spelletjes voor de kinderen werden klaargezet en ook de gereserveerde tafels voor de rommelmarkt en de eersten kondigden zich aan.
Ook kreeg ik er van de kinderspelen nog een stel aanmeldingen bij en het springkussen werd opgepompt, waar de heren waaronder manlief weer goed voor waren. En denk je dat die technisch zijn? nou vergeet dat maar doen ze de pomp in het gat waar ze de lucht er mee uit moeten laten. Wat heb ik gelachen.
Het was ook allemaal best ontroerend die dag, het was maar even en het terrein liep lekker vol en ons aller Sheila kondigde zich aan. De hele dag door leuke shows gehad en wat heeft iedereen genoten.
Ik denk ikzelf nog het meest. Heel ontroerend was het hoe zoveel mensen belangeloos voor me klaarstonden, onze danseressen, het personeel van het Flierpark, mijn eigen vrijwilligers, manlief natuurlijk die de hele dag heeft gefilmd en gefotografeerd en natuurlijk stichting welzijn Twenterand niet te vergeten die ons voor de hele dag de muziek en de dj sponsorde. Het was allemaal in 1 woord geweldig, zo overweldigend dat ik die dag menig maal een traantje heb weggepinkt en helemaal vol schoot. Heerlijk om te zien hoe die kinderen hebben genoten, hoe die mensen die een stand hadden gehuurd ademloos naar onze danseressen keken, maar nog veel heerlijker om te weten dat ik dit alles voor mijn kinderen in Turkije mag doen.
Iedereen dan ook heel hartelijk bedankt voor alles wat jullie hebben gedaan. Ik weet dat bedankt alleen niet genoeg is, maar voor diegenen die me goed kennen weten dat mijn hart alleen maar vervult was met dankbaarheid, mijn ogen spraken boekdelen immers.

          
Ook de kinderen deden lustig mee met Yadezul

                
Loretta gaf een prima show weg en de kinderen vermaakten zich met de spelletjes

Geachte ouders,

Mijn zeergewaarde vriend Jan Dubbeldam, heeft zoals u misschien wel weet in Nederland een Stichting (www.doublefoxproject.nl) opgericht om minder bedeelde kinderen in Antalya te helpen (hij lijkt Sinterklaas wel). Dit is een officiele Stichting welke is ingeschreven bij de kamer van koophandel in Nederland. Voor kontakten in Nederland is Herma Vos werkzaam.

Vanuit deze stichting heeft hij nu tevens een stichting in Antalya opgericht, “Jantalya Spor Kulübü Derneği”, deze is tevens officieel ingeschreven in Antalya. Deze Stichting heeft een voetbalklub voor, hoofdzakelijk, kinderen uit kansarme gezinnen.

Om deze kinderen te laten voetballen kan hij uiteraard geen contributie innen van deze gezinnen, omdat ze daar de middelen niet voor hebben.

Zoals jullie uiteraard begrijpen heeft Sinterklaas hulp geboden, maar omdat het alleen rond deze tijd “ Sinterklaas “ is, zoekt hij voor de overige maanden mensen die hem willen helpen om de kosten te kunnen voldoen voor service naar en van de trainingen en wedstrijden, materiaal, voetbalkleding zoals trainings pakken, scheenbeschermers, voetbalschoenen, etc, etc. Wat zal het fijn zijn als deze sportstichting leden heeft welke maandelijk een finaciele bijdrage leveren, ik kan u verzekeren dat de bijdragen op zeer verantwoordelijke wijze gebruikt zal worden.

Er zijn kinderen, zelfs van 10 – 11 jaar, die willen komen voetballen maar van hun ouders niet mogen omdat ze na schooltijd en in de weekenden moeten werken bij bedrijven op het industrieterrein, meestal vies en ongezond werk. Het is sowiso ongezond om kinderen uit deze leeftijdsgroep te laten weken, en wanneer hebben ze tijd voor huiswerk enzo? Dus voor deze kinderen is hun toekomst zeker, maar dan wel in negatieve zin!!!!!!!!!!! De kinderen moeten werken omdat de ouders anders niet rond kunnen komen, deze jongens werken meestal ook nog voor een afschikbarend bedrag van 50 ytl per maand en dat is echt schrijnend.

Jan Dubbeldam wil nu graag deze kinderen een kans geven om met hun eigen leeftijdsgenootjes te kunnen voetballen en vertier te hebben. Hij wil de ouders het “loon” betalen wat ze krijgen als ze werken, zodat de kinderen ook tijd krijgen voor huiswerk en andere normale zaken die de jongens van deze leeftijd nodig hebben, vertier!!!!!!!! Terwijl ik deze brief aan u schrijf kan ik wel huilen, ik dacht dat deze kinderarbeid situaties alleen in films voorkwam, maar  het is écht zo, de meeste jongens komen uit de wijk bij het nieuwe industrieterrein, elke dat rijdt Jan daar langs en zie kinderen van 10-11 jaar me vuile smeergezichten, -handen en –kleding, echt afschuwekijk.

Mijn vraag aan jullie is dan ook, wil u alsublieft Jan, met een vaste maandelijkse bijdrage, helpen om zijn plannen uit te kunnen blijven voeren, dan beloof ik jullie dat ik volgend jaar weer terug zal komen om uw eigen welvarende kinderen weer in het zonnetje te zetten. Ik zal het echt geweldig vinden als ik hier volgend jaar weer kom en veel trotse helpende ouders zal zien. Want op uw steun om deze “ellende” te stoppen en kansarme kinderen te helpen om ook gelukkig te zijn mag u zelf best trots zijn. Ik ben ook altijd heel trots als ik kadootjes uitdeel en de blijde gezichtjes van de kinderen zie.

Jan ziet graag vanavond of via telefoon (0542-7819827) of mail c.q. msn messenger (jantalyaspor@hotmail.com) uw reactie tegemoet.

Met een vriendelijke en gulle groet,

Sint Nicolaas (Jan Dubbeldam)

Jaaroverzicht 2007                            1^e jaargang nr:1 Januari 2008

Om te beginnen willen wij iedereen een heel voorspoedig en gelukkig 2008 toewensen en iedereen bedanken
 voor hun steun en vertrouwen in 2007. Het was voor ons een roerig jaar maar op de juiste manier.
Er is veel gebeurt en we hebben veel mogen doen.
Wij van de stichting zijn er ons terdege van bewust dat dit zonder u niet was gelukt.

Het heeft een tijdje geduurd voor we weer met een nieuwsbrief kwamen en daarom zijn we van mening
dat het beter is het afgelopen jaar voor u op een rijtje te zetten. Deze nieuwsbrief is dan ook anders in elkaar gezet
 dan dat we ook zelf gewend zijn. Toch hopen we dat u er veel leesplezier aan hebt en
zo een indruk zal krijgen van het werk dat we het afgelopen jaar hebben verzet.

 JANUARI 2007

Door onze goede ervaringen in 2006 waren we van mening dat het beter was om van ons “project” een stichting te maken.
 Na 3 jaar intensieve arbeid besloten we dan ook een gesprek aan te vragen bij de notaris.
Na wat heen en weer gechat tussen Turkije en Holland hebben we besloten om er toch een stichting van te maken.

 FEBRUARI 2007

Voor de Double Fox Stichting een rustige maand. Hoewel we nog wel even bij onze kinderen zijn gaan kijken
en tot de conclusie kwamen dat het goed ging met “onze” jongens. Inmiddels zijn we al druk aan het inzamelen van 2^e hands pc’s
die we graag naar Antalya willen vervoeren om de kinderen in het tehuis wat makkelijker te kunnen laten studeren.
 Ook gingen we op zoek naar sponsors en een transportbedrijf die deze zending daar naar toe wilde brengen voor ons.

PC opslag en verzameling

 MAART 2007

We hebben een sponsor gevonden, maar wat een pech, onze pc’s zijn nog niet compleet
dus moet er keihard worden gewerkt om ook dit op tijd klaar te krijgen.

Op 13 maart was het dan eindelijk zover. Om 10.00 uur s’morgens een afspraak om onze felbegeerde acte te ondertekenen.
 De Double Fox Stichting is een feit, waar wij allemaal erg blij om zijn.
Ook werden we versterkt met de komst van Fokke Akker en werden beide bestuursleden een pen met inscriptie aangeboden
door ondergetekende. Ondertussen gaat ons pc project gewoon door en blijven we hopen op nog meer pc’s.

Eindelijk dan de acte ondertekenen, 3 jaar werken wordt  beloond.

 APRIL 2007

We hebben een kraam gereserveerd op de vrijmarkt bij ons in het dorp. De voorbereidingen zijn in volle gang.
 Dan breekt eindelijk de datum van 30 april aan. Al vroeg in de morgen pakken we onze spullen in
 en mogen ons voor het eerst officieel  presenteren als de Double Fox Stichting.
De opbrengst viel echter tegen dus we nemen nog in overweging om dit nog eens te doen.

Koninginnedag, onze eerste officiële presentatie

 MEI 2007

Op 9 mei werd er voor ons een marathonuitzending gehouden door Radio Twenterand.
 Op vrijdag morgen 8.00 uur ging de dj van Radio Twenterand de lucht in en wilde proberen 60 uur achter elkaar platen te draaien.
Hierbij werd er geld ingezameld voor onze stichting. Op zondagavond was het dan eindelijk voor DJ Ron voorbij.
Ook hier was de opbrengst minimaal en alle kleine beetjes helpen en we waren ook hier weer heel erg blij mee.

Een bedankje richting Radio Twenterand.

 JUNI 2007

Eindelijk alles voor de pc’s rond alle vrachtbrieven en benodigde formulieren zijn klaar, maar helaas weer pech,
alle brieven moeten door een erkend vertaler worden vertaald. Dus op zoek naar een erkend vertaler
en binnen 2 dagen moet het dan ook rond zijn. Terug naar het consulaat en ja hoor
dan hebben we toch eindelijk alles rond en zijn onze pc’s klaar voor verzending .

 JULI 2007

We brengen weer even een bezoekje aan onze kinderen. Het gaat ze goed en we besluiten om een dag met ze uit te gaan.
Rond een uur of half negen vertrekken we dan richting tehuis en vandaar richting raftingplaats.
Na een rit van zo’n 1.5 uur komen we dan eindelijk aan na een heleboel plezier te hebben gehad in de bus.
De jongens maken dankbaar gebruik van de kans om te zwemmen en de leiding van het tehuis zorgt voor de barbecue.
Daarna is het dan raften geblazen. Al met al een heerlijke dag waarin we en “ onze” jongens
 en de leiding beter hebben leren kennen en het contact nog hechter is geworden.

Wildwatervaren met onze jongens van het tehuis

 AUGUSTUS 2007

We hebben ons officiële spandoek en zijn daar uiteraard heel blij mee.
Er is niet zoveel gebeurt in de maand augustus mede door de vakantieperiode.

 SEPTEMBER 2007

In eerste instantie begon de maand september vrij rustig. Wel gingen onze gedachten uit naar het volgende project
 en lieten onze gedachten gaan over wat we nu weer konden doen.
In deze maand was het ook dat Wendy van Dijk een oproep deed voor het programma Heel Holland Helpt.
We dachten hier niet voor in aanmerking te komen maar we gaven ons toch op.
Op deze manier zouden we misschien veel geld bij elkaar kunnen krijgen.
Ideeën waren er genoeg inmiddels. Voetbaluitrusting, kampeeruitrusting en dat soort dingen.
Dus aan de slag en het opgave formulier ingevuld

 OKTOBER 2007

2 oktober zijn  we tot onze verbazing uitgenodigd om de opnames bij te wonen van Heel Holland Helpt en kans te maken op € 1000,=
. En ja hoor we zaten er bij en wat waren we blij. We konden aan de slag om sponsors te zoeken.
We gingen bedrijven af, mailden radiostations, gaven een interview voor de lokale radio en benaderden de krant.
 Het was een week van heel hard werken maar ons harde werken werd beloont.
Onze sponsors gaven gul en we haalden een bedrag van maar liefst € 5600,= op.
Hier konden we veel heel veel mee doen.

Op 12 oktober reisden we af naar Turkije. Was het eerst de bedoeling om kampeer en voetbalkleding aan te schaffen,
nu leek het ons beter om eerst op een slinkse wijze te informeren wat ze het liefste wilden.
Het moest immers geheim blijven voor het programma. Wij vertelden dan ook dat we na een week terug zouden gaan naar Holland
om te zien of we iets voor ze konden regelen. Wat ze niet wisten was dat we het geld allang bij elkaar hadden.
Wij kwamen er al snel achter dat de tv kamer aan een opknapbeurt toe was en ook de verlichting van het voetbalveld ontbrak.
Hier konden we wat mee en zo togen we op pad voor nieuwe spullen voor de tv kamer
en regelden een elektricien voor de verlichting op het voetbalveld.
Wat een verassing was het voor ze toen we 2 dagen later al met een vrachtwagen voor de deur stonden om de spullen uit te laden.
De verlichting werd aangebracht en de tv kamer opnieuw ingericht.
We hadden nog wat geld over en kochten nieuwe fitnessapparatuur.

Wat eerst een kale ruimte was is nu een gezellige kamer geworden

 We hebben 2 rondleidingdingen mogen verzorgen en we blijven deze ook verzorgen,
mocht u in de gelegenheid zijn Turkije eens te bezoeken.

Ook kregen we een aanbod van de Rotaryclub om een lezing te verzorgen. Dit was op 24 oktober.
Hierin mocht ik vertellen over ons werk en onze toekomstplannen voor de stichting.

Het was al met al een leuke avond die we naar tevredenheid mochten afsluiten.

even een bedankje van de Rotaryclub

 NOVEMBER 2007

De voorbereidingen voor de kerstmarkt zijn in volle gang. We mailen wat af naar bedrijven die ons wat promotiemateriaal
willen schenken
 maar helaas, het mocht niet baten. Dus lieten

we zelf onze creatieve hersenen kraken en pakten al met al zo’n 600 theelichtjes in die we op de kerstmarkt in Wierden
willen gaan uitdelen. 
 Een drukke tijd maar ook wel een gezellige tijd en dan op naar het laatste stukje van dit jaar de kerstmarkt.

 DECEMBER 2007

Ze zeggen wel eens dat de laatste loodjes het zwaarst wegen en dat hebben we aan den lijve ondervonden.
De laatste hand werd gelegd aan de voorbereidingen voor de kerstmarkt op 15 december.

Voorbereiding voor de kerstmarkt en dan is het zover, onze stand is klaar

 Ook de voorbereidingen van onze reis naar Turkije is in volle gang.
We hebben onze jongens weer bezocht en ze waren nog steeds razend enthousiast over wat wij voor ze hebben gedaan.
Ook was onze hoofdsponsor op bezoek in het tehuis, die met eigen ogen kon zien
hoeveel we voor deze jongens hebben kunnen betekenen.

Samen met onze hoofdsponsor bij het voetbalveld van het tehuis.

Reactie van Schildersbedrijf Harco Ekkel:

Ik wist dat er veel was gedaan, maar nu ik alles met eigen ogen heb gezien weet ik dat ons geld goed is besteedt.
Het was een belevenis om dit mee te maken en ik ben dan ook diep onder de indruk van alles.

 Eenmaal hier werd ons nieuwe plan geboren. Een van de medewerkers wees ons op een basisschool in een achterstandswijk
 en of we voor hen ook iets konden betekenen. Hierover kunt u in het volgende stukje meer lezen.
 Zoals we zijn begonnen met deze nieuwsbrief zo wil ik dit jaar ook afsluiten met de woorden
dat we zonder u als sponsor niets kunnen doen. We zijn van de stichting ontzettend dankbaar voor jullie hulp vertrouwen
 en steun in het afgelopen jaar. Een jaar waarin we keihard hebben moeten werken
maar waar we ook met tevredenheid op terug kunnen zien. Een jaar met vallen en opstaan, met overwinningen
 maar ook met teleurstellingen.
 De onzekerheid van het begin of we er goed aan zouden doen
om van ons project een stichting te maken. Wij van de Double Fox Stichting kunnen nu zeggen,
hadden we dit maar veel eerder gedaan. Wij hopen dan ook dat u ons ook het komende jaar wil blijven steunen,
 uw hulp hebben wij hard nodig om nog veel meer kinderen blij te kunnen maken
 en een kans kunnen geven op een beter leven en hoop voor de toekomst.

Nogmaals onze hartelijke dank.

Planning

We  hadden al geschreven dat er op een basisschool in een achterstandswijk van Antalya
dringend hulp nodig was. Wij gaan natuurlijk niet over 1 nacht ijs en zijn daar een kijkje gaan nemen.
 Bij onze binnenkomst was er al meteen verbazing dat de kinderen allemaal door elkaar liepen,
kinderen die pauze hadden en kinderen die gewoon in de klas zaten. Voor Nederlandse begrippen moeilijk te bevatten,
 maar in een gesprek bleek al snel waarom. De school herbergt ongeveer 1300 leerlingen.
De groepen worden verdeeld, de ene helft krijgt s’morgens les de andere helft s’middags
Er is een groot ruimte gebrek. Kinderen zitten met 44 leerlingen in 1 klaslokaal,
dat je amper een klaslokaal kan noemen. Ze hebben een computerlokaal, pc’s zijn door een andere sponsor gesponsord,
waardoor ze in een kelder onder de school een nieuw klaslokaal hebben gemaakt.
 5 minuten in die ruimte maakten ons al misselijk, het is er koud in de winter en bloedheet in de zomer, het is vochtig en smerig
en kinderen krijgen daar om toerbeurt les omdat ze anders ziek zouden worden. De stank in dat lokaal is niet te harden,
 als een open riool. Diep onder de indruk waren we bij de aanblik van dit zo sobere schooltje.
 We hebben geen lesmateriaal gezien. Ze vertelden dat ze in de hal graag een ruimte wilden hebben voor een computerlokaal
 zodat ze de kinderen uit die vochtige ruimte konden halen en weer les konden krijgen in het huidige pc lokaal.
Het leek ons een goed plan om te kijken of we mede met onze sponsors in Nederland iets konden doen.

Het is niet de luxe die ze verwachten, maar zij van de school willen deze kinderen op een gezonde
en verantwoorde manier les kunnen geven. Wat zouden we blij zijn als u ons daarbij kan helpen,
 om deze kinderen het plezier te gunnen van een klaslokaal dat droog en schoon is,
met meer lesmateriaal zoals schriften, pennen, ontwikkelingsmateriaal en speeltoestellen op het schoolplein.
De oudere kinderen kunnen er basketballen maar voor de jongere kinderen is er niets. Alleen beton. Nogmaals, ik Herma,
 heb zelf in het onderwijs gewerkt maar ik weet zeker dat als de scholen er in Nederland zo uit zouden zien
als deze school er geen leerkracht meer aan het werk zou zijn. Daarom vragen wij HELP DEZE KINDEREN
 zodat ze op een verantwoorde manier hun school kunnen afmaken
en zo een kans krijgen op een betere toekomst. Hieronder treft u nog een aantal foto’s die we van 2 lokalen hebben gemaakt,
 de rest hoefden we niet meer te zien. De indruk die deze school op ons heeft gemaakt is onbeschrijfelijk.

Het vochtige en tochtige klaslokaal waar kinderen nu om de beurt les krijgen
omdat permanent lesgeven in deze ruimte niet wegens gezondheidsredenen niet verantwoord is. Op de rechterfoto, Herma tussen de kinderen.

 De voorste kinderen zitten dus ook echt op de voorste rij, groter als dit is het lokaal niet.
Hier zitten die kinderen met zijn drieën op 1 bank, amper ruimte om te schrijven.

 Dan nog even uw aandacht voor het volgende: Wij willen graag beginnen aan een uitwisselingsprogramma
van 22 april tot en met 1 mei.
Hier zullen een 6-tal jongens van internaat gaan wisselen. Dit kan echter niet zonder sponsors
en we willen daar dan ook graag uw steun voor. De Turkse kinderen worden hierdoor beloond voor goede prestaties op school.
 Ook kunnen beide internaten kennis maken met de verschillende culturen.
Op 23 april is er een soort van kinderdag in Turkije en bij ons dan Koninginnedag.
Wat zou het leuk zijn als deze kinderen beide konden meemaken.

Tot slot nog dit: BLIJF ONS AUB STEUNEN, u ziet dat uw hulp ook op dit schooltje meer dan nodig is.
U kunt uw donatie voor 2008 overmaken op bankrekeningnummer:

ABN-AMROBANK rek.nr: 53.72.30.254 t.n.v. Double Fox Stichting.

 Bedankt alvast, ook namens deze kinderen die zo graag naar school willen.

Met vriendelijke groet,

Herma Vos

Jan Dubbeldam

Fokke Akker